Zdrowie

Co to jest rehabilitacja?

rehabilitacja pacjenta w Polsce
rehabilitacja pacjenta

Potężny impuls dla rozwoju fizykoterapii, fizjoterapii i terapii zajęciowej nastąpił na początku ubiegłego wieku, a dokładnie w czasie pierwszej wojny światowej. Można sądzić, że II wojna światowa zakończyła tworzenie nowej dyscypliny – rehabilitacji. Dalszy szybki rozwój społeczno-ekonomiczny świata doprowadził do powstania nowych konfliktów zbrojnych i wypadków, wielu katastrof, klęsk żywiołowych oraz pojawienia się milionów osób niepełnosprawnych i osób z zaburzeniami psychicznymi.

Tylko bardzo bogaty kraj może pozwolić sobie na wzrost liczby osób niepełnosprawnych i osób niesamodzielnych, dlatego też rehabilitacja nie jest luksusem, ale ważnym praktycznym zadaniem zdrowia publicznego w każdym cywilizowanym kraju.

We współczesnych warunkach, ze względu na zmiany w sytuacji demograficznej na świecie, wzrost średniej długości życia, starzenie się populacji i zmiany w strukturze zachorowalności (pojawienie się nowotworów, chorób układu krążenia) w społeczeństwie zaczynamy zauważać pacjentów z ciężkimi chorobami przewlekłymi, osoby niepełnosprawne, osoby starsze.

Jednym z głównych celów rehabilitacji pacjentów z różnymi chorobami jest poprawa jakości życia, która obejmuje ocenę pacjentów pod względem ich fizycznego, psychicznego i społecznego samopoczucia.

Z czym wiąże się rehabilitacja pacjenta?

Można więc powiedzieć, że tak znana i szeroko rozpowszechniona koncepcja, jak rehabilitacja, jest ściśle związana z medyczną, socjologiczną i filozoficzną koncepcją jakości życia.

Rehabilitacja, zdaniem WHO, w najszerszym tego słowa znaczeniu może mieć bardzo duży wpływ na jakość życia danej osoby.
Jakość życia można wykorzystać do oceny skuteczności różnych metod leczenia i przyjęcia różnych programów medycznych. Jest to szczególnie ważne dla osób niepełnosprawnych, które mają niską jakość życia. Wskaźniki te, wraz z adaptacją psychologiczną i społeczno-pracowniczą, mogą być stosowane jako prawdziwe kryterium rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

Nauki medyczne od dawna zajmują się badaniem i eliminowaniem strukturalnych i funkcjonalnych zaburzeń w ciele ludzkim, które powstają pod wpływem określonego procesu patologicznego.

Celem leczenia jest ostatecznie nie tylko uwolnienie organizmu z destrukcyjnego wpływu procesu patologicznego, zapobieganie skutkom śmiertelnym, przywracanie funkcji lub przedłużanie życia po wcześniejszym, śmiertelnym wyniku. Pacjent powinien móc żyć w pełni, zachowując ludzką godność, a nie tylko istnieć.

Przywrócenie statusu osoby z filozoficznego punktu widzenia zajmuje się rehabilitacja. Rehabilitacja jest kierunkiem nowoczesnej medycyny, która w swoich różnych metodach opiera się przede wszystkim na dostępności pacjenta, aktywnemu usiłowaniu przywrócenia zaburzonych funkcji osoby. Nie ma prawdziwej rehabilitacji bez uciekania się do osobowości pacjenta, bez postrzegania przez osobę nieodłącznego związku ze środowiskiem. Sukces działań rehabilitacyjnych może być kontynuowany tylko wtedy, gdy zostanie ustanowiona harmonia między ciałem a środowiskiem.

Rehabilitacja jest ostatnim etapem ogólnego procesu medycznego, w którym bardzo ważna jest ocena skuteczności leczenia, wpływu na organizm, zwłaszcza w zakresie przywracania statusu osobistego i społecznego pacjenta.